5 Chorym cierpiącym, niezależnie od spełniania kryteriów choroby, powinna zostać udzielona pomoc, obejmująca nie tylko wsparcie społeczne czy zawodowe, lecz także psychoterapię lub, w razie potrzeby, farmakoterapię.

6 Niewielka liczba danych dotyczących skuteczności leczenia farmakologicznego uniemożliwia wskazanie LPP stosowanych jako leki pierwszego rzutu. Należy też pamiętać, iż LPP powodować mogą wystąpienie szeregu działań niepożądanych, takich jak:

  • zespół metaboliczny,
  • dyskinezy,
  • hiperprolaktynemia,
  • żylna choroba zakrzepowo-zatorowa.[22]

7 Poza wymienionymi, warto wspomnieć, iż badania obrazowe wskazują na możliwość występowania, zależnego od czasu trwania leczenia i liczby stosowanych LPP, zmniejszenia objętości tkanki mózgowej (głównie istoty białej i szarej).[23]

8 Często pojawiają się obawy dotyczące stygmatyzacji i związanego z nią pogorszenia stanu psychicznego (obniżona samoocena, definiowanie siebie poprzez chorobę) oraz współpracy w procesie leczenia.[1] Być może jednak diagnoza ARMS nie byłaby bardziej stygmatyzująca niż diagnozy stawiane tym pacjentom – teraz np. psychoza bliżej nieokreślona.[3]

9 Wydaje się zatem, iż najistotniejszy jest nie sam fakt postawienia diagnozy oraz jej nomenklatura, lecz ustalenie konsensusu i opracowanie aktualnych rekomendacji dotyczących postępowania z chorym, który zgłasza się do psychiatry po pomoc, nie spełniając zaakceptowanych kryteriów diagnostycznych.

10 Sklasyfikowanie choroby jest też ważne, gdyż umożliwia umieszczenie jej jako wskazania w drukach informacyjnych produktów leczniczych, co jest istotne dla ich refundacji.

Do góry