Współczesna obsesja na punkcie wyglądu jest coraz większa. Zgodnie z powiedzeniem „jak cię widzą, tak cię piszą” ogromna część populacji pragnie wyglądać idealnie, czyli zgodnie z obecnym kanonem piękna. Taka presja społeczna i związany z nią popyt na usługi w dziedzinie szeroko rozumianej medycyny estetycznej powodują, że każdy, kto ma jakiekolwiek doświadczenie, choćby jakiś certyfikat w dziedzinie tzw. procedur z zakresu medycyny estetyczno-naprawczej, lub – o zgrozo! – nie ma wprawdzie żadnego zaświadczenia o swoich umiejętnościach, ale czuje się odpowiednio przygotowany do działania, otwiera gabinet lub świadczy usługi w tym zakresie. Taki stan rzeczy zainicjował, a w ostatnich latach niezwykle wzmocnił, zjawisko tzw. turystyki estetycznej. Osoby pragnące wyglądać lepiej, młodziej, piękniej wyszukują korzystne, tanie oferty zabiegów estetycznych, nierzadko wykonywanych w krajach Trzeciego Świata. Skutki turystyki estetycznej, z jakimi mają do czynienia polscy lekarze, nie są przedmiotem niniejszego opracowania, jednak warto w tym miejscu zaznaczyć, że aż 51,6% członków American Society of Plastic Surgeons (ASPS) podało, iż zauważyło wzrost liczby powikłań po zabiegach wykonywanych w ramach turystyki estetycznej^1,2. W jednym z badań wykazano, że nawet 10% wszystkich zabiegów przeprowadzanych w danym gabinecie medycyny estetycznej stanowią procedury korygujące błędy w sztuce popełnione w innych gabinetach, także tych nielekarskich. Kluczowa jest w tym kontekście stała edukacja pacjentów przez profesjonalistów i media, aby przy wyborze ośrodka wykonującego procedury z zakresu chirurgii estetycznej zwracali uwagę także na ofertę opieki pozabiegowej i leczenie ewentualnych powikłań^1,3,4. Odpowiednie regulacje prawne mające na celu właściwą ochronę zarówno pacjentów, jak i profesjonalistów powinny zostać jak najszybciej wprowadzone i respektowane. Sprawą szczególnie istotną w świetle prawa jest dokładne określenie wymaganych kwalifikacji osób mogących wykonywać dane zabiegi, a także odpowiedzialności za leczenie ewentualnych powikłań pozabiegowych. Warto również wskazać, że do głównych przyczyn sporów prawnych należą: niesatysfakcjonujący pacjenta efekt zabiegu, brak świadomej zgody na wykonanie zabiegu, błędy techniczne oraz niedostateczna opieka pozabiegowa. Autorzy zwracają dużą uwagę na bardzo ważną rolę relacji lekarz–pacjent oraz na ocenę stanu psychologicznego pacjenta przed zabiegiem^5,6.