Zastosowanie streptokinazy i streptodornazy w synergistycznej terapii zespołu bólowego miednicy mniejszej – aktualne trendy leczenia
dr hab. n. med. i n. o zdr. Filip Andrzej Dąbrowski, prof. CMKP
- Omówienie przyczyn zespołu bólowego miednicy
- Schematy leczenia zapalenia narządów miednicy mniejszej zalecane w postępowaniu ambulatoryjnym
- Skuteczność połączenia streptokinazy i streptodornazy w leczeniu lub terapii wspomagającej przewlekłego zespołu bólowego miednicy mniejszej
Każdego dnia gabinety ginekologiczne odwiedzają pacjentki z problemem, na którego wyleczenie straciły nadzieję. Były już u wszystkich lekarzy w okolicy oraz odwiedziły gabinety profesorów w okolicznych miastach. Dostawały antybiotyki, przyjmowały doustną antykoncepcję, niektóre miały założone wkładki wewnątrzmaciczne, a nawet poddały się laparoskopii. Pomimo leczenia ból nie minął. Bardziej zdeterminowane odwiedziły nawet psychiatrę i seksuologa, próbowały rehabilitacji uroginekologicznej – bez efektu. Czy jesteśmy w stanie im pomóc? Prawidłowa diagnoza jest zawsze podstawą skutecznego leczenia. W procesie diagnostyki różnicowej, oprócz endometriozy czy choroby zrostowej, musimy uwzględnić przewlekły zespół bólowy miednicy (chronic pelvic pain). Szacuje się, że przewlekły ból dotyka prawie co szóstą kobietę1. Spowodowany jest zaburzeniem przepływu żylnego w miednicy mniejszej lub przewlekłym stanem zapalnym.
Czy wiemy, co chcemy leczyć?
Skuteczne leczenie przewlekłego bólu miednicy wymaga poznania jego przyczyny, co nieraz stanowi poważne wyzwanie. Jeżeli jednak mamy przed sobą pacjentkę, która wcześniej szukała pomocy u gastroenterologa, ortopedy oraz psychiatry i nadal nie znalazła odpowiedzi, to zakres potencjalnych przyczyn znacznie się zawęża. W praktyce ginekologicznej bardzo powszechnymi przyczynami bólu miednicy są: przewlekłe stany zapalne miednicy (pelvic inflammatory disease), zrosty pooperacyjne2, endometrioza głęboko naciekająca (deep infiltrating endometriosis)3 oraz zespół przekrwienia żylnego miednicy (pelvic venous disorder)4.
Z doświadczenia zdobytego w poradniach leczenia bólu, np. u chorych na nowotwory lub po amputacji kończyn, wiemy, że przewlekła forma tej dolegliwości jest najtrudniejsza w leczeniu. Podobnie sytuacja wygląda w przypadku farmakoterapii przewlekłego zespołu bólowego miednicy mniejszej. Najlepsze efekty osiąga się poprzez synergistyczne zastosowanie różnych metod leczenia przyczynowego i objawowego5. W celu uzyskania prawidłowej kontroli bólu należy rozważyć terapię polimodalną, gdyż zwiększanie dawek samych leków przeciwbólowych nasili jedynie ich skutki uboczne, ale nie spotęguje ich działania6.
