Przypadek kliniczny

Nabyta niedokrwistość aplastyczna a ekstremalnie niskie stężenie VEGF w surowicy

dr n. med. Dariusz Woszczyk

dr n. med. Sławomir Tubek

Oddział Kliniczny Hematologii, Onkologii Hematologicznej i Chorób Wewnętrznych, Szpital Wojewódzki w Opolu, Collegium Medicum, Uniwersytet Opolski

Adres do korespondencji:

dr n. med. Sławomir Tubek

Oddział Kliniczny Hematologii,

Onkologii Hematologicznej i Chorób Wewnętrznych,

Szpital Wojewódzki w Opolu

ul. Katowicka 64, 45-061 Opole

  • Omówienie przypadku nabytej aplazji czerwonokrwinkowej po leczeniu z powodu chłoniaka u pacjentki z ekstremalnie niskim stężeniem VEGF w surowicy
  • Rola VEGF i angiogenezy szpiku w patofizjologii niedokrwistości aplastycznej
  • Możliwe podłoże genetyczne i znaczenie VEGF jako biomarkera prognostycznego

Głównym czynnikiem regulującym angiogenezę w szpiku kostnym jest czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF – vascular endothelium growth factor)1,2.

U pacjentów z niedokrwistością aplastyczną (AA – aplastic anemia) zaobserwowano obniżenie ekspresji VEGF w szpiku oraz niższe wartości stężeń VEGF w surowicy w porównaniu z grupą kontrolną. Ponadto obserwowano wzrost tych parametrów po skutecznym leczeniu (globulina przeciw limfo­cytom T [ATG – anti-thymocyte globulin] plus cyklosporyna A [CSA – cyclosporine A] albo allogeniczne przeszczepie­nie komórek macierzystych [ASCT – allogeneic stem cell transplantation])2. Ten sam kierunek zmian wykazywała gęstość unaczynienia szpiku2.


Podobne zmiany w zakresie VEGF i gęstości unaczynienia wykazano w zespole Shwachmana-Diamonda oraz niedokrwistości Fanconiego, co może sugerować podobieństwo zmian patofizjologicznych oraz podłoże genetyczne skłonności do nabytej niedokrwistości aplastycznej3.

Ponadto u zwierząt doświadczalnych (myszy z deficytem VEGF) stwierdzano upośledzoną funkcję szpiku i zmniejszenie angiogenezy2.

Opis przypadku

U aktualnie 47-letniej pacjentki wystąpiła nabyta aplazja czerwonokrwinkowa po leczeniu z powodu chłoniaka – klasycznego chłoniaka grudkowego (cFL – classic follicular lymphoma) z komórek B4. W terapii zastosowano przewidziany dla tego typu schorzenia program lekowy obejmujący humanizowane przeciwciało monoklonalne typu II skierowane przeciwko antygenowi CD20 oraz lek alkilujący.


W wywiadzie – od 3 lat przed rozpoczęciem leczenia chłoniaka – bóle brzucha, zaburzenia motoryki jelit, zaparcia. Wykonano liczne badania, po 3 latach rozpoznano cFL z komórek B4.

W tomografii komputerowej klatki piersiowej i jamy brzusznej przed leczeniem stwierdzono limfadenopatię pachową (później pobrano węzeł z okolicy lewego dołu pachowego) i w jamie brzusznej liczne węzły chłonne, masa schodząca głównie do miednicy. W...

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Komentarz

Pacjentka, której przypadek omawiamy w tym artykule, była już przedstawiana na łamach „Medycyny po Dyplomie”6 w innym, ale łączącym się z aktualnie opisywanym problemem, [...]

Do góry