W codziennej praktyce gabinetów okulistycznych i optometrycznych liczną grupę pacjentów stanowią osoby po 40 r.ż. Najczęściej zgłaszaną w tej grupie wiekowej dolegliwością okulistyczną jest pogorszenie widzenia do bliży i odległości pośrednich, co się przekłada na trudności w czytaniu oraz korzystaniu z urządzeń mobilnych i pracy przy komputerze. Zaburzeniem, o którym mowa, jest prezbiopia (z gr. presbys – ‘stary’, ops – ‘oko’), inaczej określana jako starczowzroczność. W ocenie pacjenta stanowi ona istotną przeszkodę w pełnieniu codziennych obowiązków życia zarówno prywatnego, jak i zawodowego. Dlatego tak ważna jest rola specjalisty, który nie tylko dobierze odpowiednią korekcję, lecz także zaproponuje właściwe rozwiązanie dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, zapewniając mu komfort widzenia i sprawne funkcjonowanie w codziennym życiu¹.

Mechanizm i zmiany w procesie akomodacji związane z wiekiem

Akomodację można zdefiniować jako dynamiczny proces zmiany mocy układu optycznego oka, który umożliwia wyraźną obserwację przedmiotów zlokalizowanych w bliskich odległościach od oka, stanowiących bodziec do akomodacji. Czynnikiem ją inicjującym może być również świadomość obecności przedmiotu, który znajduje się w bliskiej odległości od oka².

Mechanizm akomodacji zachodzi, gdy mięsień rzęskowy się kurczy, co powoduje zmniejszenie napięcia włókien obwódkowych położonych między torebką soczewki a mięśniem rzęskowym. W efekcie następuje zmniejszenie się średnicy soczewki i zmiana jej kształtu. Soczewka staje się bardziej wypukła, co powoduje zwiększenie jej mocy łamiącej. Przesuwa się też ku przodowi oraz nieznacznie zmienia się jej tylna krzywizna².

Należy zauważyć, że podczas obserwacji przedmiotu w bliskiej odległości następuje współruch akomodacyjno-konwergencyjny, dzięki któremu dochodzi do powstania ostrego obrazu w korespondujących miejscach siatkówek – jest on nazywany triadą do bliży....