Nieczerniakowe nowotwory złośliwe skóry (NMSC – nonmelanoma skin cancer) we współczesnej dermatologii stanowią istotny problem diagnostyczny i terapeutyczny. W tej grupie nowotworów rak podstawnokomórkowy (BCC – basal cell carcinoma; carcinoma basocellulare) obejmuje ok. 75-80%, a rak kolczystokomórkowy (SCC – squamous cell carcinoma; carcinoma spinocellulare) ok. 20% wszystkich przypadków. Rogowacenie słoneczne (AK – actinic keratosis) jest stanem przedrakowym poprzedzającym i sprzyjającym zachorowaniu na raki skóry. Przez wielu ekspertów jest obecnie traktowane jako carcinoma spinocellulare in situ. Zmiany w przebiegu AK zazwyczaj są mnogie i obejmują dużą powierzchnię skóry, również pozornie zdrowej, co może powodować znaczące trudności diagnostyczne, skutkujące opóźnieniem leczenia; takie rozległe zmiany określa się terminem „field cancerization” („strefa kancerogenezy”). Wzrastająca chorobowość w zakresie AK i raków skóry przyczynia się do poszukiwania nowych metod terapeutycznych.

Złotym standardem leczenia nowotworów skóry pozostaje postępowanie chirurgiczne, umożliwiające bezpośrednią ocenę granic mikroskopowych i pełną radykalność zabiegu. Niemniej chirurgia oraz radioterapia, chociaż powszechnie rekomendowane, mogą wiązać się z bólem, powstawaniem blizn oraz zaburzeniami czynnościowymi i estetycznymi, szczególnie w przypadku zmian zlokalizowanych na twarzy, owłosionej skórze głowy lub w okolicach narządów płciowych¹. Ponadto leczenie chirurgiczne nie zawsze jest możliwe – dotyczy to zwłaszcza dużych, naciekających lub mnogich guzów bądź sytuacji, gdy stan ogólny pacjenta nie pozwala na przeprowadzenie operacji. Dlatego też w praktyce klinicznej konieczne jest stosowanie wyważonego podejścia terapeutycznego, które uwzględnia zarówno skuteczność leczenia, jak i jakość życia chorego. Z tego względu prowadzi się intensywne poszukiwania mniej inwazyjnych metod terapeutycznych, pozwalających na skuteczne leczenie zmian przy jednoczesnym ograniczeniu ryzyka zaburzeń funkcjonalnych i kosmetycznych, a w przypadkach, w których leczenie chirurgiczne lub radioterapia nie mogą być zastosowane w pierwszej kolejności, stanowiących leczenie neoadiuwantowe.