Powikłania cukrzycy
Rola lekarza rodzinnego we wczesnym rozpoznawaniu neurologicznych powikłań cukrzycowych
prof. dr hab. n. med. Beata Łabuz-Roszak
- Najczęstsze neurologiczne powikłania cukrzycy oraz mechanizmy ich rozwoju i konsekwencje kliniczne
- Rola lekarza POZ we wczesnym rozpoznawaniu neuropatii, zaburzeń poznawczych i zwiększonego ryzyka udaru u chorych na cukrzycę
- Zasady diagnostyki przesiewowej, wskazania do konsultacji neurologicznej oraz znaczenie wczesnej interwencji w zapobieganiu trwałym powikłaniom
Neurologiczne powikłania cukrzycy należą do najczęstszych, a jednocześnie najbardziej niedodiagnozowanych konsekwencji przewlekłej hiperglikemii, jak również nawracających hipoglikemii. Obejmują one zarówno obwodowy, jak i ośrodkowy układ nerwowy, prowadząc do przewlekłego bólu, zaburzeń autonomicznych, niepełnosprawności ruchowej, zwiększonego ryzyka upadków, a także do pogorszenia funkcji poznawczych i udarów. Ich obecność istotnie pogarsza jakość życia oraz zwiększa śmiertelność całkowitą i sercowo-naczyniową1-3.
Lekarz rodzinny, jako pierwszy i najczęstszy punkt kontaktu chorego z systemem ochrony zdrowia, odgrywa kluczową rolę we wczesnym rozpoznawaniu neurologicznych powikłań cukrzycy, ich monitorowaniu oraz inicjowaniu odpowiedniego postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. W praktyce podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) możliwe jest nie tylko wykrycie wczesnych stadiów neuropatii, ale także identyfikacja pacjentów obciążonych najwyższym ryzykiem progresji, wymagających intensyfikacji leczenia lub pilnej konsultacji specjalistycznej1,4.