Tezepelumab

Ostatnim lekiem włączonym do programu lekowego B.44 jest tezepelumab. Jest to przeciwciało monoklonalne (IgG2λ), które jest skierowane przeciwko TSLP i uniemożliwia jej połączenie z receptorem dla TSLP. Zablokowanie TSLP powoduje zmniejszenie stężenia wielu biomarkerów i cytokin związanych ze stanem zapalnym. Pełny mechanizm działania leku nie został do końca poznany40,41.

U większości pacjentów z astmą ciężką jednocześnie aktywnych jest wiele kaskad zapalnych, na które działa tezepelumab. W badaniach klinicznych wykazano, że w porównaniu z placebo zmniejsza on liczbę eozynofilów we krwi, stężenie IL-5, IL-13 i IgE w surowicy oraz stężenie tlenku azotu w wydychanym powietrzu42. Tezepelumab zmniejsza nadreaktywność oskrzeli43.

Skuteczność kliniczną leku potwierdzono w badaniach NAVIGATOR i PATHWAY, w których uczestniczyło 1609 chorych na astmę ciężką w wieku 12 lat i starszych, z co najmniej 2 zaostrzeniami wymagającymi podania sGKS w ciągu ostatnich 12 miesięcy. W badaniu NAVIGATOR wykazano poprawę wartości FEV1 już w 2 tygodniu po podaniu pierwszej dawki leku w porównaniu z placebo i efekt ten utrzymywał się przez cały okres badania (52 tygodnie)43. W obu badaniach uzyskano istotne zmniejszenie liczby zaostrzeń w ciągu roku w porównaniu z placebo42,44. Redukcja liczby zaostrzeń była niezależna od poziomu markerów zapalenia typu Th2 (eozynofile, FeNO, status alergiczny)45. Niemniej wykazano, że skuteczność leku była wyższa u pacjentów z początkową liczbą eozynofilów ≥150 komórek/µl i FeNO ≥25 ppb41. Skuteczność leku wykazano również u pacjentów z chorobami współistniejącymi (alergicznym nieżytem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok, polipami nosa, triadą aspirynową)42. U pacjentów leczonych tezepelumabem po 52 tygodniach udało się zmniejszyć dawkę sGKS, a u ponad 50% całkowicie je odstawić bez wpływu na kontrolę choroby46. Bez względu na fenotyp choroby i poziom biomarkerów pacjenci leczeni tezepelumabem byli rzadziej hospitalizowani45.

Tezepelumab jest lekiem bezpiecznym, nie wykazano większej liczby działań niepożądanych w porównaniu z placebo. Do najczęstszych zgłaszanych działań niepożądanych należą: zapalenie gardła, wysypka, bóle stawów i reakcja w miejscu wstrzyknięcia42,47.

Tezepelumab stosuje się u dorosłych i młodzieży (od 12 roku życia) z ciężką/oporną na leczenie astmą w ramach programu lekowego B.44. Zalecana dawka 210 mg jest podawana podskórnie co 4 tygodnie.

Podsumowanie

Leki biologiczne są bardzo skuteczne u chorych na astmę ciężką. Poprawa kliniczna pozwala pacjentom wrócić do swoich ról społecznych. Należy pamiętać, że w przypadku braku odpowiedzi klinicznej na jeden lek możliwa jest zmiana terapii w obrębie dostępnych w programie lekowym preparatów. Warto szybko skierować pacjenta do ośrodka zajmującego się leczeniem astmy ciężkiej. Pozwala to, po spełnieniu kryteriów kwalifikacyjnych, uniknąć kolejnych zaostrzeń i działań niepożądanych związanych z leczeniem sGKS oraz – co za tym idzie – progresji choroby podstawowej. Lista ośrodków prowadzących terapię biologiczną u chorych na astmę ciężką znajduje się na stronie Narodowego Funduszu Zdrowia. Na całym świecie trwają badania kliniczne z nowymi cząsteczkami, które w niedługiej przyszłości będą kolejnymi skutecznymi terapiami dla pacjentów z astmą ciężką. Leki, które obecnie stosujemy, są badane w innych wskazaniach i być może wkrótce będzie można stosować je w innych chorobach.

Do góry