Analogiczne zasady dotyczą szczepienia przeciw ospie wietrznej. Z uwagi na ryzyko ciężkiego przebiegu zakażenia wirusem ospy wietrznej i półpaśca (VZV – varicella zoster virus) u ciężarnych oraz powikłań płodowych immunizację należy przeprowadzić przed ciążą, podając dwie dawki i zachowując co najmniej 4-tygodniowy odstęp przed planowanym poczęciem3-7.

Szczepionka BCG, zawierająca żywe, atenuowane prątki gruźlicy, pozostaje przeciwwskazana w ciąży ze względu na ryzyko dla płodu. Natomiast w przypadku szczepienia przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego (HPV – human papilloma virus), mimo że jest to szczepionka rekombinowana i brak jest dowodów na jej szkodliwość, zgodnie z informacjami zawartymi w ulotce przez producenta zaleca się odroczenie jego realizacji do czasu po porodzie i zakończenia laktacji5-7.

Podsumowanie

Szczepienia w ciąży stanowią kluczowy element profilaktyki zdrowotnej matki, jak również noworodków i niemowląt dzięki wertykalnej transmisji przeciwciał matczynych zapewniającej bierną ochronę immunologiczną w pierwszych miesiącach ich życia. Pomimo udokumentowanego bezpieczeństwa i skuteczności szczepień poziom ich akceptacji wciąż pozostaje niewystarczający. Istotną rolę odgrywają edukacja pacjentek oraz aktywne zaangażowanie personelu medycznego w promocję szczepień jako standardu opieki nad kobietą w wieku rozrodczym9,10,25,26,47.

Podstawowym elementem jest jasna i zrozumiała komunikacja. Lekarz powinien przekazywać informacje dotyczące szczepień w sposób dostosowany do poziomu wiedzy pacjentki, unikając nadmiernie specjalistycznego języka. Istotne jest przedstawienie zarówno korzyści, jak i ryzyka w sposób wyważony i transparentny. W przypadku kobiet w ciąży szczególnego znaczenia nabiera wyjaśnienie wpływu szczepienia na zdrowie rozwijającego się płodu oraz noworodka, co może istotnie zwiększać motywację do podjęcia decyzji o szczepieniu47. Podkreślenie roli szczepień w zapobieganiu poważnym chorobom zakaźnym oraz wskazanie danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w ciąży pomaga redukować obawy i wzmacnia zaufanie do proponowanej interwencji. Pomocne może być również odwołanie się do doświadczeń klinicznych oraz rekomendacji instytucji międzynarodowych, państwowych i towarzystw naukowych.

Równie ważna jest relacja oparta na zaufaniu. Empatyczna postawa lekarza, okazywanie szacunku oraz aktywne słu­chanie obaw pacjentki sprzyjają budowaniu poczucia bez­pieczeństwa. Kobiety w ciąży często podejmują decyzje zdrowotne w warunkach podwyższonego lęku i niepewności, dlatego istotne jest stworzenie przestrzeni do zadawania pytań oraz wyrażania wątpliwości bez obawy przed oceną.

Ważnym aspektem jest także włączenie pacjentki w proces decyzyjny, zgodnie z modelem współdecydowania. Uwzględnienie jej wartości, przekonań oraz sytuacji życiowej zwiększa poczucie autonomii i odpowiedzialności za podjętą decyzję. W praktyce oznacza to nie tylko przedstawienie rekomendacji, lecz także omówienie alternatyw oraz wspólne rozważenie najlepszego rozwiązania. Do innych przydatnych środków ochrony zdrowia matki i dziecka należą: terminowe podawanie zalecanych standardowych szczepień od urodzenia, szczepienie osób mających bliski kontakt z chorym (strategia kokonu), a także uzupełnianie luk w szczepieniach u młodych dorosłych, zwłaszcza u kobiet w wieku rozrodczym.

Wreszcie należy uwzględnić czynniki praktyczne i indywidualne, takie jak dostępność szczepień, ich koszt, wcześniejsze doświadczenia pacjentki z opieką zdrowotną czy wpływ opinii bliskich. Z doświadczenia autorki wynika, że podanie informacji o 100-procentowej refundacji w wielu przypadkach było istotnym argumentem decydującym o szczepieniu.

Podsumowując, skuteczna konsultacja dotycząca szczepień w ciąży powinna się opierać na klarownej komunikacji, budowaniu relacji opartej na zaufaniu oraz aktywnym włączaniu pacjentki w proces decyzyjny. Takie podejście nie tylko sprzyja akceptacji szczepień, lecz także wzmacnia ogólną jakość opieki nad kobietą w ciąży.

Do góry